Sonsuzluk

Dünyamın son buluşunu, bir var bir yok oluşunu,…
Bir ruhumun, sınırlı bir bedenden, sınırsız bir bedene doluşunu…
Hayatımın bir bir bitip bir sonsuzluk oluşunu…
Aklımdan geçen bir sona dair, sonsuzluğa kadar…
Son bir, son bir sonsuzdur, deyişimi…
Hayal edişimi…
Hayali sınırlarından kurtulup gerçek oluşunu…
Aslında zaten gerçek oluşunu farkedişimi…
Ve son yok deyişimi!! Sonsuzlukla işimi!!…
Bilişim!!!


Karmaşık Duygularımın Eserleri

Son baharımın ilk günü cehennem ateşi, mevsimler yalancı..
İçimde yükselen pesimist duygularımın ateşinde yanan ruhum yaralı.
Karanlığa hapsolmuş bedenim oynuyor gölge adamı..
Oyun bozan ışıklara engelli gözlerimin hayat damarları. .
Tek doğrum var her şey yalan!! herkes yalancı!!



Karanlık bir köşede oturmuş senin hayalini kovalıyorum.
Dinlediğim hüzünlü parçalar karanlığın sesi gibiler.
Karanlık ağlıyor sanki.
Sana en yakın olduğumu hissettiğim an; karanlıkta bir başıma olduğum an oluyor.
Seni en iyi o an düşünebiliyor, hayal edebiliyor, yanımda olmadığın için üzülebiliyor ve seni o an çok sevdiğimi anlayabiliyorum.
Yani sevdiğim karanlıklarda seviyorum seni, senin yokluğunda..


Herşey kendime inat

Dünyam dönüyor, dünyaya inat;
İç savaşlar veriyorum yaşama inat;
Sevincimi hüznüme boğdum!!
Mutluluğumu karanlığa sakladım!!!
Herşey kendime inat…