Hep Aklımdasın ama hiç bir yerdesin…

Karanlıkta resmettiğimsin ve bir resimsin…
Korkularımın en gerçeğisin ve bir hayalsin…
Varlığından korktuğum ve kaçamadığım bir gerçeksin…
Hep varsın, hep oradasın, hep karanlıklardasın…
Ve hep Aklımdasın ama hiç bir yerdesin…


Bilemediklerime rağmen…

Dipsiz çukurlar misali düşüncelerim, içinden çıkamadığım…
Bir bilsem ah o bilemediklerimi, belkide merak edeceğim dahasını…
Ama bilemeyeceğim sonsuzluğu, aklımın sınırlarında öleceğim…
Çünkü Attığım taşları çapım kadar sektirebileceğim ve bunu iyi bileceğim,…
Sonsuz bilgi denizinde yüzebildiğim kadar yol alacağım ve Tüm yorgunluğumla meçhuliyete gömüleceğim…
Ve bunu iyi bileceğim…
Tüm o sonsuzlukta bilemediklerime rağmen…