Aklına geldiğinde ben…

Sadece şiirlerimde anlatılır yalnızlığım,
Görünmezliklerin ardında, bin bir ben hali saklı bir şekilde,
Kimse görmez, kimse bilmez, ruhumun siyaha boyanmış rengini beyazlar içinde…
Aklına geldiğinde ben, benden habersiz bir şekilde,
İsterim bilmeni, bilinmezliklerin esaretinde bıraktığın yalnız bir beni,
İsterim hissetmeni, sensizliğin çölünde tir tir titreyen ruhumun yalnızlığını…


Yaşamak değil bu hayatı, ölmemektir yalnızlık

Kimseler, Ne kadar çok olsa da Ruhuma işlemiş bu hiç kimsesizlikte,
İç dünyamın, Bitmek bilmeyen savaşlarında ve Sonsuz yenilgileriyle,
Sessizliğe bürünmüş bir şekilde, İç sesim!
ve her geçip giden zamanda Anlamını yitiren bu hayatım,
ve haykırmak ister tüm varlığımla, Ruhum,
Yaşamak değil bu hayatı, ölmemektir yalnızlılığım.


Meçhuliyet

Karanlıkların ardında henüz yaşanmamış bin bir…
Güneş doğmaz ışıktan yoksun adım adım yaşanır bir bir…
Her bir an, geçen her bir dakika, yaşanan gizli saklı bir parça…
Her bir an sonrası tahmin edilmeye çalışılan sürpriz bir gizem vakası.

Geçmiş gitmiş her bir anda..,
Yaşanmış her bir zamanda benden kopup gitmiş bir parça,
Merak ederim bu hayatın sonunda, daha var kaç bin parça,
Merak ederim, olabilirim daha kaç bin parça, bu meçhuliyette…